رفتن به محتوای اصلی

سرکوب در کردستان/ تغییر کاربری یک اردوگاه دانش‌آموزی به بازداشتگاه

سرکوب در کردستان/ تغییر کاربری یک اردوگاه دانش‌آموزی به بازداشتگاه
posted onFebruary 1, 2026
noدیدگاه

بنابر اطلاعات رسیده به آواتودی، اردوگاه دانش‌آموزی کمالوند، در حومه شهر خرم آباد، که قرار بود محل آموزش و تفریح دانش‌آموزان باشد، اکنون به بازداشتگاه مخفی اطلاعات سپاه تروریستی پاسداران تبدیل شده است.

بر اساس این اطلاعات شماری از بازداشت‌شدگان خیزش دی‌ماه که هویت‌شان هنوز در هیچ سامانه رسمی دادگستری لرستان ثبت نشده، در سوله‌های ورزشی این اردوگاه نگهداری می‌شوند.

گزارش‌های متعدد از شکنجه جسمی و روانی، اعمال فشار شدید و بازجویی‌های وحشیانه در این مکان وجود دارد.

مزدوران سپاه تروریستی پاسداران به‌طور مکرر در حال تردد به مجموعه هستند و برخی بازداشتی‌ها در محدوده خوابگاهی اردوگاه اسکان داده شده‌اند.

اردوگاه در مجاورت دانشگاه آزاد اسلامی قرار دارد و این انتخاب مکان نشان‌دهنده تلاش رژیم برای پنهان‌کاری و دور از چشم عمومی نگه داشتن بازداشت‌شدگان است.

سرکوب در کردستان ایران پدیده‌ای تاریخی، سیستماتیک و چندلایه است که از ابتدای شکل‌گیری دولت مدرن ایران تاکنون به اشکال گوناگون ادامه یافته و در دهه‌های اخیر به‌ویژه پس از استقرار جمهوری اسلامی شدت و سازمان‌یافتگی بیشتری پیدا کرده است.

این سرکوب نه‌تنها در قالب حضور گسترده نیروهای نظامی و امنیتی، عملیات‌های مسلحانه، تیراندازی مستقیم به معترضان و کشتار شهروندان غیرنظامی بروز یافته، بلکه از طریق بازداشت‌های گسترده، احکام سنگین زندان، اعدام‌های سیاسی، تبعید، فشار بر خانواده‌ها، امنیتی‌کردن فعالیت‌های مدنی، صنفی و فرهنگی، و محدودسازی شدید آزادی بیان و رسانه اعمال شده است.

معلمان، فعالان کارگری، زنان، دانشجویان، هنرمندان و روزنامه‌نگاران کرد به‌طور خاص هدف این سیاست‌ها قرار دارند، چرا که نقش مؤثری در آگاهی‌رسانی، حفظ هویت ملی و مطالبه حقوق مدنی و سیاسی ایفا می‌کنند.

هم‌زمان، تبعیض ساختاری، توسعه‌نیافتگی تحمیلی، فقر گسترده، بیکاری مزمن و محرومیت از خدمات عادلانه آموزشی و بهداشتی، به‌عنوان ابزارهای مکمل سرکوب عمل کرده و کردستان را به یکی از محروم‌ترین مناطق کشور تبدیل کرده است.

حکومت با امنیتی‌کردن مطالبات مشروع مردم کرد، هرگونه اعتراض به تبعیض، خواست خودگردانی، فدرالیسم یا حتی مطالبات صنفی و معیشتی را با برچسب‌هایی چون «تجزیه‌طلبی» و «اقدام علیه امنیت ملی» سرکوب می‌کند؛ سیاستی که نه‌تنها به بی‌اعتمادی عمیق میان جامعه کرد و حاکمیت انجامیده، بلکه چرخه‌ای پایدار از خشونت، بی‌ثباتی و نقض گسترده حقوق بشر را در کردستان ایران بازتولید کرده است.