حکومت تروریستی جمهوری اسلامی در ادامه جنایتهای زنجیرهای علیه معترضان و خانوادههایشان، پوریا ساعدی، ورزشکار کشتی و عضو سابق تیم ملی، را به ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم کرد.
این محکومیت سنگین در حالی صادر شده که پوریا هنگام بازداشت بهشدت مجروح بوده، از درمان مناسب محروم مانده و هنوز پیکر برادرش، جاویدنام امید ساعدی، به خانواده تحویل داده نشده است.
پوریا ساعدی و برادرش امید ساعدی، اهل سنندج و ساکن تهران روز ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در تهرانپارس به خیابان آمده بودند تا به موج اعتراضات سراسری بپیوندند.
امید ساعدی با شلیک مستقیم مزدوران به قتل رسید. پوریا که بالای پیکر بیجان برادرش ایستاده بود، هدف رگبار گلولههای ساچمهای قرار گرفت؛ چندین گلوله به بدنش اصابت کرد و او را بهشدت زخمی نمود. در همان وضعیت خونآلود و نیمهجان، سرکوبگران او را بازداشت کردند.
خانواده ساعدی هنوز موفق به تحویل گرفتن پیکر امید نشدهاند.
نیروهای حکومتی برای تحویل پیکر، ۷۰۰ میلیون تومان باج مطالبه کردهاند، اقدامی که دیگر به یک الگوی ثابت تبدیل شده: کشتن، پنهان کردن اجساد، و سپس باجگیری از خانوادههای داغدیده برای جلوگیری از برگزاری مراسم و افشای جنایت.
این پرونده سه لایه سرکوب همزمان را عریان میکند: کشتار مستقیم معترضان بیسلاح با گلوله جنگی و ساچمهای، بازداشت و محاکمه سریع مجروحان در حالی که هنوز خونشان خشک نشده، فشار مالی و روانی بر خانوادهها برای سکوت و جلوگیری از انتشار حقیقت.
