آرش دربندی، عکاس ۳۴ ساله اهل اهواز که با ویزای توریستی برای کار به سنپترزبورگ روسیه رفته بود، به عنوان نخستین اسیر جنگی ایرانی در جنگ اوکراین شناخته میشود.
او در مصاحبهای با رسانه اوکراینی یونایتد۲۴، روایتی تلخ از اجبار به خدمت نظامی، شکنجه، تحقیر و استفاده ابزاری از نیروهای خارجی به عنوان «سپر انسانی» و «نیروهای مصرفی» در ارتش روسیه ارائه کرد.
دربندی که هیچ پیشزمینه نظامی نداشت، پس از یک درگیری ساده با پلیس روسیه بازداشت شد. به جای اخراج یا دیپورت، مقامات روس او را میان گزینه زندان طولانیمدت (سه تا پنج سال) یا خدمت یکساله در ارتش قرار دادند.
او به اجبار گزینه دوم را انتخاب کرد، اما تأکید داشت که هیچ علاقهای به جنگ ندارد.
این عکاس ایرانی دوران آموزش نظامی را پر از فشار روانی، کتک و تهدید توصیف میکند. او مشاهده کرد که سربازان خارجی و اجباری اغلب به خط مقدم فرستاده میشوند تا به عنوان «گوشت دم توپ» عمل کنند، در حالی که نیروهای اصلی روسی در عقبتر میمانند.
دربندی برای فرار از اعزام، دست خود را مجروح کرد، اما فرماندهان با نقض قوانین خود، او را وادار به ادامه کردند.
در نخستین عملیات، زیر آتش سنگین پهپادهای اوکراینی، دو همراهش کشته شدند و خود او از نواحی دست راست، چشم چپ، صورت و پشت سر به شدت زخمی شد.
نیروهای روسی او را سه روز در میدان نبرد رها کردند و هیچ تلاشی برای نجات نکردند. سرانجام سربازان اوکراینی او را یافتند و به بیمارستان منتقل کردند.
دربندی که اکنون پلاک شناسایی ارتش روسیه را دارد، میگوید بسیاری از خارجیها در روسیه تحت فریب، تهدید یا اجبار به جنگ فرستاده میشوند و جانشان برای فرماندهان روسی ارزشی ندارد.
این روایت پرده از استراتژی بیرحمانه روسیه در استفاده از مهاجران و اتباع خارجی برای جبران کمبود نیرو برمیدارد.
