به گزارش منابع آواتودی، بازار دارویی ایران همچنان در وضعیت بحرانی قرار دارد و به نام «واقعیسازی قیمتها»، داروهای حیاتی به طور دورهای از دسترس خارج میشوند؛ فرآیندی که جان بیماران را به خطر میاندازد و پس از مدتی طولانی، با افزایش قیمتهای چند برابری به بازار بازمیگردند.
در این میان، به بهانه حمایت از تولید ملی و صرفهجویی ارزی، واردات این داروها متوقف شده و حتی پلیس مبارزه با قاچاق، داروخانههای توزیعکننده داروهای وارداتی «چمدانی» را به دلیل نبود برچسب TTAC پلمب میکند.
به عنوان مثال، در ماههای اخیر، قطرههای چشمی، بینی و گوشی، به ویژه قطرههای آنتیبیوتیکی چشمی، در بازار نایاب شدهاند. حتی با افزایش ۱۰۰ درصدی قیمت، شرکتهای پخش از توزیع آنها خودداری میکنند و واردات ژنریک از کشورهای همسایه مانند هند و ترکیه ممنوع است تا «ارزبری» رخ ندهد؛ در حالی که درآمد ارزی حاصل از منابع ملی، حق مردم است و باید صرف واردات کالاهای حیاتی مانند دارو شود.
عدم واردات شیر خشک نیز یکی از مشکلات برجسته است؛ کارخانههای داخلی از تأمین نیاز کشور ناتواناند و مقامات سازمان غذا و دارو، کمبود را به «مصرف بیش از حد» نوزادان نسبت میدهند.
به همین دلیل، برای دریافت چند قوطی شیر خشک، والدین باید شناسنامه پدر، مادر و نوزاد را در داروخانه ثبت کنند و تنها مقدار محدودی از طریق سامانه دریافت نمایند؛ در حالی که این کالا در سایر کشورها به راحتی در هایپرمارکتها موجود است.
وضعیت فرآوردههای آرایشی و بهداشتی نیز مشابه است. محصولات داخلی عمدتاً با مواد اولیه ارزان چینی و هندی به صورت «تولید نمایشی» یا بستهبندی مجدد عرضه میشوند و واردات آنها ممنوع است.
کولبران و واردکنندگان خارج از شبکه رسمی، با خطر شلیک نیروهای مرزی روبرو هستند، در حالی که عدم واردات استانداردهایی مانند کرمهای ضدآفتاب و رژلب، به دلیل تکنولوژیهای قدیمی و ترکیبات خطرناک، خطر ابتلا به بیماریهای بدخیم را افزایش میدهد.
سازمان غذا و دارو اخیراً اسامی محصولات آرایشی فاقد مجوز را اعلام کرده و تأکید کرده که واردات بدون کد IRC قاچاق محسوب میشود.
کارشناسان این بحران را نتیجه سیاستهای ارزی ناکارآمد، حذف ارز ترجیحی دارو از سال ۱۴۰۴ و ناترازی بودجه سلامت میدانند؛ جایی که افزایش نرخ ارز از ۲۸۵۰۰ به ۳۸۵۰۰ تومان، قیمتها را ۷ برابری کرده و فشار را بر دوش مردم تحمیل میکند.
