بنابر گزارش رسیده به آواتودی، تعداد زیادی از نیروهای تروریستی حشدالشعبی، وارد خاک کوردستان ایران شده و در شهرستان قصرشیرین از توابع استان کرمانشاه، مستقر شدەاند.
گزارش مذکور می افزاید، شماری از این نیروها بههمراه خانوادههای خود، از جمله زنان و کودکان، وارد این منطقه شدهاند.
به گفته منابع محلی، نیروهای حشدالشعبی هنگام تردد در سطح شهر و یا خروج از محلهای استقرار، از لباس شخصی استفاده میکنند؛ اقدامی که بهنظر میرسد با هدف پنهانسازی هویت نظامی و کاهش حساسیت عمومی انجام میشود.
مشاهده رفتوآمد خانوادگی این نیروها، نگرانیهایی جدی درباره امنیت منطقه و پیامدهای حضور شبهنظامیان خارجی در مناطق مرزی بهوجود آورده است.
رابطه جمهوری اسلامی ایران با حشد الشعبی (بسیج مردمی عراق) رابطهای عمیق، راهبردی و چندلایه است که از زمان شکلگیری این نیروها در سال ۲۰۱۴ بهطور چشمگیری گسترش یافته و امروز یکی از ارکان نفوذ منطقهای تهران در عراق به شمار میرود.
ایران از همان ابتدا با ارائه حمایتهای مالی، تسلیحاتی، آموزشی و اطلاعاتی نقش کلیدی در سازماندهی، تقویت و جهتدهی حشد الشعبی ایفا کرد و فرماندهان ارشد سپاه قدس، بهویژه قاسم سلیمانی، در هماهنگی عملیات، آموزش نیروها و ایجاد انسجام میان گروههای مختلف این ساختار نقش محوری داشتند.
بسیاری از گروههای اصلی حشد الشعبی از نظر ایدئولوژیک و سیاسی به جمهوری اسلامی نزدیکاند و الگوی «محور مقاومت» ایران را دنبال میکنند؛ الگویی که هدف آن گسترش نفوذ منطقهای، مقابله با حضور آمریکا و متحدانش و تأثیرگذاری مستقیم بر تصمیمگیریهای امنیتی و سیاسی عراق است.
در عمل، این حمایتها باعث شده حشد الشعبی از یک نیروی شبهنظامی موقت به بازیگری قدرتمند با نفوذ گسترده در ساختارهای امنیتی، اقتصادی و سیاسی عراق تبدیل شود، بهگونهای که برخی از شاخههای آن مستقیماً در معادلات داخلی عراق و حتی در تنشهای منطقهای نقشآفرینی میکنند.
منتقدان این رابطه معتقدند وابستگی بخشی از حشد الشعبی به ایران، حاکمیت ملی عراق را تضعیف کرده و این کشور را به میدان رقابتهای نیابتی تبدیل کرده است، در حالی که جمهوری اسلامی این حمایتها را در چارچوب «همکاری امنیتی» و «مبارزه با تروریسم» توجیه میکند.
