همزمان با برگزاری مراسم سومین سالگرد جان باختن مرضیه آدینهزاده، نوجوان ۱۷ سالهای که در ۱۶ مهر ۱۴۰۱ در جریان جنبش “زن، زندگی، آزادی” در مشهد با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به قتل رسید، خواهرش ویدئوهای این مراسم را در فضای مجازی منتشر کرد.
او در روز ۱۷ مهر در شرح ویدیوها نوشت: "من اطلاع دادند در مسیر منتهی به مزار برادرم نیروهای اطلاعات و نیروی انتظامی جمهوری اسلامی اقدام به استقرار ایست بازرسی کردند و مانع ورود مهمانان و اقوام درجه یک ما شدند".
او در ادامه افزود: "پدرم برای پیگیری موضوع به محل مراجعه میکند که در جریان برخورد، فرمانده ستاد فاروج به نام حجتالله عطایی و یکی از ماموران پلیس راهور به روی او اسلحه کشیدند و تهدیدش کردند. همچنین در حین برگزاری مراسم با فرستادن ماشینهای شخصی و یا نیروی انتظامی و پهپاد در اطراف مزار دائما ایجاد تشنج میکردند".
براساس دادههای مستند سازمانهای حقوقبشری مانند «هرانا»، «سازمان حقوق بشر ایران» در جریان خیزش سراسری «زن، زندگی، آزادی» که پس از قتل حکومتی ژینا امینی در شهریور ۱۴۰۱ آغاز شد، حداقل ۵۵۰ معترض در شهرهای مختلف ایران بهدست نیروهای امنیتی کشته شدند. در میان جانباختگان میانگین ۶۸ کودک و حدود ۵۰ زن ثبت شده است.
تنها در استانهای کوردستان، طبق گزارش ههنگاو، ٢۴۲ شهروند کورد جان خود را از دست دادهاند که ۶ نفر از آنها زن بودهاند.
شیوههای مرگ اغلب شامل شلیک مستقیم گلوله جنگی، اصابت ساچمههای فلزی به سر و صورت، ضربوشتم در بازداشتگاهها و حتی تیراندازی به کودکان در کوچه و خیابان بوده است.
نهادهای بینالمللی مانند عفو بینالملل و شورای حقوق بشر سازمان ملل بارها خواستار تحقیقات مستقل و پاسخگویی عاملان این کشتار شدهاند، اما حکومت ایران با سرکوب مستمر، تهدید خانوادهها و جلوگیری از برگزاری مراسم سوگواری، تلاش کرده است صدای دادخواهی را خاموش کند.
با اینحال، نامهایی چون نیکا شاکرمی، سارینا اسماعیلزاده، حدیث نجفی، کیان پیرفلک، ابوالفضل ادیب و دهها قربانی دیگر، به حافظهی جمعی مردم پیوسته و تبدیل به نماد عدالتخواهی و مقاومت یک نسل شدهاند.
