بنابر گزارش رسیده به آواتودی، روز یکشنبه ۱۶ شهریور، دانشگاه تربیت مدرس تهران صحنهی اعتراض هماهنگ و گسترده دانشجویان بود.
دانشجویان در اقدامی اعتراضی، سینیهای غذای سلف را در برابر ساختمان مرکزی و دفتر ریاست دانشگاه چیدند و با قاطعیت از صرف غذای بیکیفیت خودداری کردند.
این حرکت نمادین، به نشانه اعتراض به کیفیت پایین و شرایط نامناسب خدمات رفاهی در دانشگاه صورت گرفت و با استقبال و همراهی شمار زیادی از دانشجویان مواجه شد.
در سال ۱۴۰۴ (میلادی ۲۰۲۵)، اعتراضات دانشجویی در ایران با دلایل گوناگون و شدتهای مختلفی شکل گرفتند و بازتابدهنده خشم اجتماعی، مطالبات صنفی و سیاسی و بحرانهای زیرساختی بودند.
در سال ۲۰۲۵، دانشجویان ایرانی در آغاز با تجمعات اعتراضی نسبت به کمبودهای جدی مانند قطعهای مکرر برق و آب در خوابگاههای دانشگاهها — از جمله در شیراز، اهواز و تبریز — واکنش نشان دادند و شعارهایی مانند «دانشجو میمیرد، ذلت نمیپذیرد» و «آب، برق، زندگی، حق مسلم ماست!» را سردادند.
سپس در روزهای پس از سالروز ۴۶مین انقلاب اسلامی در ۹ تا ۱۱ فوریه، بار دیگر دانشجویان و دیگر معترضان با سر دادن شعارهایی همچون «مرگ بر دیکتاتور» در شهرهایی از جمله دهدشت، تهران و کرمانشاه، مخالفت خود را با حکومت ابراز کردند.
در پی قتل غمانگیز امیرمحمد خالقی، دانشجوی ۱۹ ساله دانشگاه تهران، تجمعاتی شکل گرفت که در آن دانشجویان خواستار بهبود امنیت دانشگاهی و محاکمه عاملان این حادثه شدند؛ نهادهای دولتی نیز وعدهی بررسی پرونده را دادند.
بهعلاوه، در حوزههای محلیتر، پس از کشتهشدن مهدی عبایی و علیرضا کرباسی در همدان توسط نیروهای بسیج، مراسم تشییع آنها تبدیل به صحنهای از اعتراض مردمی شد که در آن شعارهایی همچون «ما میمیریم، اما ذلت نمیپذیریم» و سرود «ای ایران» توسط جمعیت سر داده شد
