کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران روز چهارشنبه ۲۶ شهریور ۱۴۰۴، برای پنجمین روز متوالی در اهواز به تجمع اعتراضی پرداختند و صدای مطالبات بهحق خود را در خیابانهای شهر بلند کردند.
این تجمع که از مقابل تالار اجتماعات شرکت آغاز شد، با راهپیمایی تا میدان بقایی ادامه یافت و بار دیگر توجهها را به مشکلات مزمن کارگران این مجتمع صنعتی جلب کرد.
معترضان با سر دادن شعارهایی در دفاع از حقوق کارگری، خواستار پرداخت فوری دستمزدهای معوقه، برقراری بیمه تکمیلی مناسب، واریز بهموقع حق بیمههای تأمین اجتماعی، بهبود قراردادهای کاری، راهاندازی خطوط تولید و شفافیت کامل در مدیریت شرکت شدند.
اعتراضات کارگری در ایران طی ماههای اخیر گستردهتر شده و کارگران در بخشهای مختلف، از نفت و پتروشیمی تا معادن و صنایع فولاد، بارها با اعتصاب و تجمع خواستار پرداخت حقوق، امنیت شغلی و بهبود شرایط کاری شدهاند.
این اعتراضات نشان میدهد که بحران اقتصادی و مدیریتی به نقطهای رسیده که حتی سرکوب و تهدید هم دیگر کارساز نیست.
جمهوری اسلامی در برابر این موج نارضایتی نه توان پاسخگویی به خواستههای صنفی کارگران را دارد و نه ارادهای برای اصلاحات جدی؛ نتیجه آن، افزایش بیاعتمادی و گسترش شکاف میان حکومت و جامعهی کارگری است.
