روز ۳۰ آذر ۱۴۰۴، در اعتراض به وضعیت وخیم معیشتی، حقوقهای عقبافتاده و بیتوجهی مسئولان، مقابل ساختمان فرمانداری این شهر تجمع اعتراضی برگزار کردند.
پرستاران و کارکنان درمانی که سالهاست زیر فشار شیفتهای سنگین، کمبود نیرو و فرسودگی شغلی کار میکنند، اینبار برای ابتداییترین مطالبات خود—دریافت حقوق، امنیت شغلی و حفظ کرامت انسانی به خیابان آمدند.
وقتی حتی آنان که مسئول نجات جان مردماند، ناچار به تجمع اعتراضی میشوند، یعنی سیستم از درون فروپاشیده است. بیپاسخ ماندن این اعتراضها، تنها به فرسایش بیشتر کادر درمان ختم نمیشود؛ هزینه آن مستقیماً از جان بیماران پرداخت خواهد شد.
اعتراض کارگران کارخانه فولاد راد
بنابر گزارش رسیده به آواتودی کارگران کارخانه فولاد راد همدان روز یکشنبه ۳۰ آذر ماه، در اعتراض به قطع گاز این واحد صنعتی توسط شرکت گاز استان، دست به اعتصاب زدند.
به گزارش منابع محلی، قطع گاز کارخانه در حالی رخ داده که دمای هوا در منطقه به حدود منفی ۶ درجه سانتیگراد رسیده است. این اقدام نه تنها تولید را متوقف کرده، بلکه مستقیماً کار، معیشت و امنیت شغلی کارگران را تهدید میکند و آنها را در شرایط سخت زمستانی قرار داده است.
اعتصاب کارکنان شرکت تولیدی وردا زرتاک
دومین روز اعتصاب کارکنان شرکت تولیدی وردا زرتاک در کوار استان فارس کارکنان شرکت تولیدی وردا زرتاک (تولیدکننده سرکه) در شهرستان کوار استان فارس، امروز یکشنبه ۳۰ آذر ماه نیز به اعتصاب و تجمع اعتراضی خود ادامه دادن.
این اعتراض با خواست اصلی افزایش دستمزدها و بهبود شرایط پرداخت حقوق صورت گرفت.
به گزارش منابع مطلع، کارکنان در محوطه شرکت تجمع کرده و در دومین روز با توقف کار، نارضایتی خود از سطح پایین دستمزدها نسبت به تورم و هزینههای زندگی را اعلام کردند.
در سالهای اخیر، اعتراضات و اعتصابات اقشار و اصناف مختلف در ایران به یکی از جلوههای آشکار نارضایتی اجتماعی تبدیل شده است؛ کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران، کامیونداران و کسبه بازار بارها در واکنش به دستمزدهای ناچیز، پرداختنشدن حقوق، گرانی افسارگسیخته، ناامنی شغلی و نبود عدالت اقتصادی دست به تجمع و اعتصاب زدهاند.
این اعتراضات اغلب مسالمتآمیز بوده و بیانگر مطالبات اولیه و صنفی برای حفظ کرامت انسانی و معیشت است، اما برخوردهای امنیتی، تهدید و بازداشت معترضان باعث شده شکاف میان اصناف و حاکمیت عمیقتر شود.
تداوم این اعتصابات نشان میدهد که بحرانهای اقتصادی و مدیریتی به مرحلهای رسیدهاند که دیگر با وعدههای کوتاهمدت و مقطعی قابل مهار نیستند و نارضایتی صنفی به بخشی پایدار از واقعیت اجتماعی کشور بدل شده است.
