بنابر گزارش رسیده به آواتودی، در شامگاه چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۴۰۴، دو زن در تهران و شاهرود بهدست پسران خود با ضربات متعدد چاقو کشته شدند.
قتلهایی که ریشه آن در ترکیبی از سرکوب اجتماعی، قوانین زنستیز و فرهنگ خشونتپرور حکومتی دیده میشود.
در تهران، پسری جوان در اقدامی هولناک اتاق را از داخل قفل کرد و مادرش را با ۸۶ ضربه چاقو کشت. انگیزه قاتل توسط رسانههای حکومتی «مسائل ناموسی» اعلام شد.
همزمان، در روستایی از توابع شهرستان شاهرود، یک زن ۵۸ ساله بهدست پسر ۲۸ سالهاش به قتل رسید و دایی خانواده که برای نجات زن مداخله کرده بود، بهشدت مجروح شد.
قاتل در صحنه بازداشت شد، اما رسانههای حکومتی طبق معمول همهچیز را با عنوان «اختلاف خانوادگی» تقلیل دادند.
حکومتی تلاش میکنند این جنایات را «مشکل خانوادگی، مسائل ناموسی» جا بزنند، اما واقعیت این است که خشونت علیه زنان در ایران ساختاری، حکومتی و سیستماتیک است.
تا زمانی که رژیمی اسلامی و تفکرات فاشیستی در ایران حکمفراست، زنکشی نه اتفاق، بلکه پیامد طبیعی حکومتی است که زن را انسان درجه دو تعریف کرده است.
