روز جمعه، حساب کاربری «دانشجویان متحد» در شبکههای اجتماعی که خبرهای دانشجویی را پوشش میدهد روز جمعه از صدور حکم اخراج برای هفت دانشجو خبر داد.
این احکام بدوی در کمیته انضباطی دانشگاه شریف صادر شده است.
دانشجویان متحد، نام این هفت دانشجو را رضا دالمن، فاطمه خاکپور، حسین شادمان، سپنتا سعیدی، مسیحا باقری، فریبرز کهنزاد و پرنیان خدابخشی اعلام کرده است.
خبرگزاری حکومتی فارس تعداد این دانشجویان اخراجی را شش نفر اعلام کرده است. فهرست این خبرگزاری حاوی نام رضا دالمن نیست.
این خبرگزاری اتهامات دانشجویان فوق را «نقشآفرینی در ناآرامیهای اسفندماه، برگزاری و هدایت تجمعات غیرقانونی، هتاکی، فعالیت علیه نظام و برخی تخلفات انضباطی دیگر» عنوان کرده و نوشته است: «برخی از این احکام علاوه بر اخراج، شامل محرومیت چندساله از ادامۀ تحصیل نیز هست».
هفته گذشته نیز از تهران خبر رسید که دو دانشجو به دلیل آتش زدن پرچم ایران در اعتراضات دانشجویی دیماه از دانشگاه اخراج شدهاند.
سرکوب سیستماتیک جنبشهای دانشجویی در ایران، پیشینهای طولانی و خونین دارد که در آن نهادهای امنیتی و شبهنظامی حکومت، دانشگاه را از یک فضای علمی به یک پادگان نظامی و امنیتی تبدیل کردهاند.
از فاجعهٔ حمله به کوی دانشگاه تهران در تیر ۱۳۷۸ تا سرکوب گسترده و بیرحمانهٔ دانشجویان در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، پاسخ این رژیم به مطالبات آزادیخواهانهٔ نسل جوان همواره شلیک مستقیم، بازداشتهای خودسرانه، شکنجه، صدور احکام سنگین زندان و حتی اعدام بوده است.
علاوه بر خشونت عریان، حکومت از ابزارهای فرسایشی دیگری مانند تعلیقهای تحصیلی، اخراج اساتید دگراندیش، ممنوعالورودی و فعال کردن بازوهای سرکوب داخلی مانند کمیتههای انضباطی و نیروهای بسیج دانشجویی استفاده میکند تا صدای هرگونه مخالفت را در نطفه خفه کند؛ با این حال، دانشگاههای ایران همچنان به عنوان یکی از اصلیترین سنگرهای مقاومت در برابر استبداد مذهبی زنده ماندهاند.
