اعتراضات پرستاران در ماهها اخیر بازتابی از نارضایتی عمیق این قشر زحمتکش از شرایط ناعادلانه کاری و معیشتی است.
پرستاران با برگزاری تجمعات صنفی و مسالمتآمیز، خواستار افزایش حقوق متناسب با تورم، پرداخت معوقات مزدی، اجرای کامل و عادلانه تعرفهگذاری خدمات پرستاری، کاهش ساعات کاری فرساینده، تأمین امنیت شغلی و بهبود شرایط محیط کار هستند.
آنان تأکید میکنند که کمبود نیروی انسانی، فشار کاری شدید و بیتوجهی مسئولان نهتنها سلامت و کرامت پرستاران را تهدید میکند، بلکه کیفیت خدمات درمانی به بیماران را نیز بهطور جدی تحت تأثیر قرار داده است.
افزایش میزان خودکشی در جامعه پرستاری
در ایران، گزارشها و شواهد میدانی نشان میدهد که میزان افسردگی، فرسودگی شغلی و افکار خودکشی در میان پرستاران بهطور نگرانکنندهای بالاست، هرچند آمار رسمی و شفاف از سوی نهادهای دولتی منتشر نمیشود.
فشار کاری شدید، کمبود مزمن نیروی پرستاری، شیفتهای طولانی و اجباری، حقوق پایین و پرداختنشدن معوقات، نبود امنیت شغلی و بیتوجهی سیستم درمان به سلامت روان پرستاران، از عوامل اصلی افزایش بحرانهای روانی در این قشر هستند.
در سالهای اخیر، رسانهها و تشکلهای صنفی پرستاران بارها نسبت به موارد خودکشی یا اقدام به خودکشی در میان پرستاران هشدار دادهاند؛ مسألهای که اغلب با سکوت یا انکار مسئولان مواجه شده و به یکی از تلخترین پیامدهای سرکوب مطالبات صنفی در نظام سلامت ایران تبدیل شده است.
