روز شنبه ۱۹ مهر، به مناسبت روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، جمعی از کنشگران، هنرمندان، فرهنگیان و فعالان مدنی در شهر کلن آلمان گرد هم آمدند تا صدای اعتراضی باشند علیه سالها اعدام در ایران.
این نشست با حضور سخنرانانی از حوزههای گوناگون برگزار شد و شرکتکنندگان بر ضرورت تبدیل روز جهانی مبارزه با اعدام به کارزاری جهانی و مداوم تأکید کردند.
سخنرانان در حوزههای حقوق بشر، آموزش، فرهنگ و جامعهشناسی از موج گسترده اعدامها در ایران سخن گفتند و خواستار شکلگیری ساختارهایی پایدار برای مقابله با این چرخه خشونت شدند.
پیامهایی از زنان ایران، از جمله نسرین ستوده و نرگس محمدی، به این گردهمایی ارسال شد؛ پیامهایی سرشار از امید و ایستادگی که بر ضرورت زنده نگه داشتن صداهای آزادی و کرامت انسانی تأکید داشتند.
در بخشی از نشست، نمایندگان کانون صنفی معلمان ایران بر نقش آموزش و فرهنگسازی در مقابله با «مجازات مرگ» تأکید کردند و خواستار همبستگی گسترده میان فرهنگیان، دانشجویان و خانوادههای قربانیان شدند.
همزمان، نمایشگاهی از عکسها، اسناد و نامهای قربانیان اعدام برپا شد؛ مجموعهای که علاوه بر یادآوری رنج، سندی زنده از جنایات حکومتی علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی بود.
این گردهمایی با شعار «نه به اعدام، نه به حکومت اسلامی» و حرکت نمادین شرکتکنندگان بهسوی «درخت آزادی» در پارک حقوق بشر کلن به پایان رسید — درختی که شاخههایش یاد و نام جانهایی را حمل میکرد که از میان ما گرفته شدند اما در وجدان جمعی مردم ایران زنده ماندهاند.
در بخشی از برنامه، بهروز اسدی، فعال حقوق بشر و نماینده انجمن "زن، زندگی، آزادی_فرانکفورت" در سخنرانی خود با عنوان «ما و آینده»، مجموعهای از پیشنهادهای عملی و میدانی برای گسترش مبارزه مدنی علیه اعدام ارائه داد.
او هشت محور را برای تقویت این جنبش برشمرد:
۱. مستندسازی دقیق و موردی پروندهها برای خروج اعدام از سطح آمار و تبدیل آن به مسئلهای اخلاقی و رسانهای. ۲. ایجاد ائتلافهای اجتماعی گسترده میان معلمان، دانشجویان، کارگران، هنرمندان و فعالان مدنی. ۳. راهاندازی کمپینهای رسانهای و هنری برای حفظ یاد قربانیان و تقویت همدلی عمومی. ۴. تقویت کمکهای حقوقی و دفاع عادلانه برای کند کردن روند قضایی و افزایش هزینههای اجرای احکام. ۵. افشاگری و ارتباط با نهادهای بینالمللی حقوق بشری جهت جلب فشار جهانی. ۶. طراحی کمپینهای آموزشی و فرهنگی در مدارس، دانشگاهها و محیطهای کاری برای نهادینهسازی ارزش «حق زندگی» در جامعه. ۷. برجستهسازی هزینههای اقتصادی و اجتماعی اعدام بهعنوان ابزاری برای اقناع افکار عمومی و تصمیمگیران. ۸. ساختن روایتهای انسانی از قربانیان و خانوادهها برای زنده نگه داشتن چهرهها و داستانهای واقعی پشت هر حکم اعدام.
شرکتکنندگان در پایان تأکید کردند که مبارزه با اعدام نباید به یک روز نمادین محدود بماند، بلکه باید به حرکتی پیوسته، آگاهانه و جهانی بدل شود — حرکتی که از دل جامعه و با نیروی همبستگی، آموزش و فرهنگ، خواست زندگی را در برابر فرهنگ مرگ زنده نگه دارد.
