امیرحسین مرادی و علی یونسی، دو دانشجوی نخبه زندانی، در آستانه بازگشایی دانشگاهها پیامی منتشر کردند.
در این نامه آمده است: "کتابها در زیر فشار خفقان ورق نمیخورند؛ مهر امسال بوی خون شهریور و آبان را به دوش میکشد… دانشگاهها شبیه زندان و زندانها شبیه دانشگاه شدهاند".
این دو زندانی سیاسی تأکید کردند: "نبرد برای آزادی، دستهای ما را از زندان تا دانشگاه پیوند میزند. اگر سلول زندان را میتوان به صحنه نبرد بدل کرد، کلاسهای درس هم میتوانند به کانون مقاومت تبدیل شوند".
مرادی و یونسی در پایان نوشتهاند: "عزم بیشکست ماست که سرنوشت ایران را رقم میزند؛ ایرانی آزاد، جمهوریخواه، دموکراتیک و عاری از اعدام و شکنجه".
امیرحسین مرادی به جرم “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی”، “تخریب اموال عمومی”، و “فعالیت تبلیغی علیه نظام” بازداشت و به ۱۶ سال زندان محکوم شد؛ خانواده و منابع مستقل میگویند اتهاماتش ساختگی بوده و به اعتراف گیری اجباری متهم گردیده است.
علی یونسی نیز دانشجوی دانشگاه شریف، همزمان با مرادی به همین اتهامات بازداشت شد و محکوم به ۱۶ سال حبس گردید؛ از جمله عناوین اتهامی او ارتباط با سازمان مجاهدین خلق، تبلیغ علیه نظام، و تخریب اموال عمومی است.
در سالهای اخیر، سرکوب و بازداشت گسترده دانشجویان در ایران به یکی از ابزارهای حکومت برای مهار اعتراضات و خاموشکردن صدای منتقدان بدل شده است.
جنبش دانشجویی ۱۴۰۱ یکی از نمونههای شاخص است که پس از کشتهشدن مهسا امینی، دانشجویان به شکلی علنی به خیابانها آمدند و دهها نفر از آنها بازداشت شدند؛ بسیاری هم ممنوعالورود شدند یا اجازه شرکت در کلاسها به آنها داده نشد.
همچنین جلسات صنفی-دانشجویی، تجمعات دانشگاهی و فعالیتهای دانشگاهیان که به مسائل اجتماعی و سیاسی میپرداختند، هدف نیروهای امنیتی قرار گرفتهاند.
این بازداشتها غالباً با اتهامهایی مانند تبلیغ علیه نظام، نشر اکاذیب، تحریک به اخلال در نظم عمومی یا امنیت ملی همراه بودهاند و بسیاری از دانشجویان بدون دادرسی عادلانه یا با اعمال فشار نتوانستهاند دفاع خود را انجام دهند.
