۴۵ تن از زندانیان سیاسی زن زندان قرچک ورامین با صدور بیانیهای در واکنش به جانباختن سمیه رشیدی، همبندی خود، اعلام کردند او «سرشار از میل به زندگی و آزادی» بود و مرگش نتیجه مستقیم بیکفایتی و بیتوجهی مسئولان زندان و دستگاه قضایی جمهوری اسلامی است.
در این بیانیه آمده است که برخلاف روایتهای منتشرشده، رشیدی نه اعتیاد داشت و نه از بیماری روانی رنج میبرد، بلکه از بدو ورود به زندان به بیماری صرع مبتلا بود.
به گفته همبندیهایش، او بارها دچار تشنجهای شدید شده اما هر بار پس از انتقال به بهداری، بدون بستری و رسیدگی کافی، دوباره به بند بازگردانده میشد.
امضاکنندگان بیانیه تأکید کردهاند که رشیدی تا آخرین روزها امیدوار به زندگی بود و برای تأمین وثیقه سه میلیارد تومانی تلاش میکرد، اما مسئولان زندان و دادگاه با علم به وضعیت وخیم سلامتی او، اقدامی برای آزادیاش انجام ندادند.
زندانیان سیاسی زن قرچک هشدار دادهاند که «سمیههای دیگر» نیز در زندانهای جمهوری اسلامی در شرایط مشابهی به سر میبرند و سلامت آنان در معرض خطر است. آنان همچنین یادآور شدند که هفته گذشته دو زندانی جرائم عمومی در قرچک در سکوت جان خود را از دست دادند.
این زندانیان خواستار آزادی فوری زندانیان بالای ۶۰ سال و زندانیان بیمار شدند و تأکید کردند که تکرار چنین فجایعی را برنمیتابند.
سمیه رشیدی، زندانی سیاسی ایرانی، متولد ۱۷ بهمن ۱۳۶۲، او در تاریخ چهارم اردیبهشت ۱۴۰۴ در محله جوادیه تهران هنگام شعارنویسی بازداشت شد؛ ابتدا به مدت دو روز در بازداشتگاه آگاهی ۱۵ خرداد بود و سپس به بند زنان زندان اوین منتقل گردید.
