بنابر گزارشات رسیده به آوتودی، روز دوشنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۴، جمعی از کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران اهواز در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق و مزایای معوقه خود، دست به تجمع و راهپیمایی اعتراضی زدند.
کارگران با حضور در خیابانهای شهر، خواستار رسیدگی فوری به وضعیت معیشتی و پرداخت حقوق معوقه خود شدند. به گفته معترضان، تأخیرهای مکرر در پرداخت دستمزدها، مشکلات جدی برای خانوادههای آنان ایجاد کرده است.
تجمعات اعتراضی کارگران فولاد اهواز در سالهای اخیر بارها در اعتراض به مشکلات مشابه برگزار شده و همچنان یکی از مهمترین مطالبات آنان، پرداخت بهموقع حقوق و مزایا و بهبود شرایط کاری عنوان میشود.
در ماههای اخیر موجِ گستردهای از اعتراضات کارگری در ایران بخشهای متنوعی از اقتصاد را در برگرفته است، از کارگران فولاد و نیشکر تا کارکنان پالایشگاهها، پیمانکاران صنایع نفت و گاز، معلمان و پرستاران، که خواستِ اصلیشان پرداخت دستمزدهای معوق، قراردادهای مستقیم و امنیت شغلی بوده است؛ این تحرکات بهصورت اعتصابهای مقطعی، تجمعات مقابل واحدهای تولیدی و شعارهایی علیه «فساد» و «مدیریت ناکارآمد» بروز کرده است.
در چنین شرایطی، دولت و مقامهای استائنی غالباً پاسخ سرکوبگرانه دادهاند (بازداشت فعالان صنفی، اخراج یا فشار اداری) و در عین حال ضعف مدیریتی و عدم پرداختِ حقوقِ ماهها، خشمِ اجتماعی را تشدید کرده است.
در سطح کلان اقتصادی هم نشانههای بحران عمیقاند: تورم بالا (آمارهای بینالمللی و صندوق بینالمللی پول ایران را از جمله رکورد بالای تورم در منطقه معرفی کردهاند)، سقوط ارزش ریال، کاهش رشد اقتصادی و افزایش بیکاری که همراه با گزارشهای پیدرپی از تعطیلی یا ورشکستگی برخی واحدهای تولیدی، قطع برق و کمبود کالاهای اساسی، تصویرِ یک اقتصاد در آستانهٔ فروپاشی را ترسیم میکند.
این ترکیبِ فشارهای اقتصادی و افزایش اعتراضات صنفی ریسکِ بحرانهای بزرگترِ اجتماعی و سیاسی را بالا میبرد، چیزی که ناظران بینالمللی آن را عامل تشدید ناآرامیها و احتمال تضعیفِ توانِ حکمرانی نظام خواندهاند.
