اندیشکده آمریکایی میدلایست فوروم در مقالهای تازه، سپاه تروریستی پاسداران را “ترکیبی از نهاد دولتی و گروه تروریستی” معرفی کرده و آن را بازوی اصلی سرکوب داخلی و عامل عملیات تروریستی در خارج از ایران دانسته است.
این گزارش که به قلم جاناتان اسپایر، روزنامهنگار و سردبیر فصلنامه خاورمیانه نوشته شده، به دو حمله تروریستی منتسب به سپاه در استرالیا اشاره کرده و نقش این نهاد تروریستی را در «ایجاد و حمایت از گروههای نیابتی مسلح در کشورهای همسایه» بررسی میکند.
به گفته نویسنده، سپاه علاوه بر مأموریتهای امنیتی، کنترل بخش بزرگی از اقتصاد ایران را نیز در اختیار دارد و در حوزههای تجارت، صنعت، انرژی، بانکداری و حتی ورزش و سرگرمی نقش پررنگ ایفا میکند.
این مقاله همچنین یادآور میشود که کشورهایی مانند آمریکا، استرالیا، سوئد و کانادا سپاه را در فهرست گروههای تروریستی قرار دادهاند؛ اقدامی که به آنها اجازه میدهد علیه داراییها و فعالیتهای اقتصادی مرتبط با سپاه به سرعت وارد عمل شوند.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی سالهای گذشته به یکی از بازیگران اصلی در گسترش ناامنی و تروریسم منطقهای بدل شده است. این نهاد نظامی با تأسیس و حمایت مالی، تسلیحاتی و آموزشی از گروههای شبهنظامی در کشورهای مختلف از جمله حزبالله لبنان، حوثیهای یمن، شبهنظامیان عراقی و شبکههای مسلح در سوریه، نقشی تعیینکننده در بیثباتی خاورمیانه ایفا کرده است.
عملیات برونمرزی سپاه، که عمدتاً توسط نیروی قدس هدایت میشود، نه تنها با هدف صدور ایدئولوژی حکومتی ایران بلکه بهمنظور ایجاد اهرم فشار علیه دولتهای منطقه و غرب صورت گرفته است. همین رویکرد باعث شده بسیاری از کشورها و نهادهای بینالمللی سپاه را در فهرست سازمانهای تروریستی قرار دهند و آن را عامل مستقیم بسیاری از خشونتها، جنگهای نیابتی و نقض گسترده حقوق بشر بدانند.
سپاه پاسداران در داخل ایران نیز نقشی محوری در سرکوب اعتراضات مردمی، بهویژه در استانهای کوردستان، ایفا کرده است. این نهاد با استقرار گسترده نیروهای مسلح، استفاده از سلاحهای جنگی علیه شهروندان معترض، و اعمال بازداشتهای دستهجمعی، فضای رعب و وحشت را در این مناطق ایجاد کرده است.
در جریان قیام ژینا و دیگر خیزشهای مردمی، سپاه با گلولهباران مستقیم تجمعات، محاصره شهرها و بستن مسیرهای ارتباطی، اعتراضات را به خون کشید و صدها نفر را به خاک و خون کشاند. علاوه بر این، سپاه با ایجاد فشار امنیتی بر خانوادههای قربانیان و فعالان مدنی، تلاش کرده است صدای دادخواهی مردم ایران و کوردستان را خاموش کند؛ رویکردی که نشان میدهد این نهاد نه حافظ امنیت، بلکه ابزار اصلی سرکوب و بقای حکومت است.
